بزرگترین شاخ گاو در جهان با محیط ۹۵٫۲۵ سانتی متر متعلق به یک گاو واتوسی آفریقایی به نام لارچ ( lurch ) بود که توسط جینیس ولف ( Janice Wolf ) آمریکایی در گاسویل ( Gassville ) ایالت آرکانزاس ( Arkansas ) نگهداری می شد.
متاسفانه این گاو در ۳ می ۲۰۱۰ ساعت ۳ بعدازظهر به دلیل سرطان در یکی از شاخ هایش در گذشت.بدن کامل وی به روش تاکسیدرمی نگهداری می شود.
درازترین خیار جهان را کلر پیرس ( Clare Pearce ) از بریتانیا پرورش داد.این خیار در آگوست ۲۰۱۰ در شهر پیتربورو (Peterborough ) بریتانیا اندازه گیری شده که ۱۱۹٫۳۸ سانتی متر درازای آن بود.
به گزارش آپام، به نوشته ی بیوتی لایف: این مبلمان عجیب و دیدنی توسط طراح خلاق اهل استکهلم، سوئد، توماس استروم که با نام مستعار الیاس کالبرند شناخته می شود، طراحی شده است. او می گوید: من این مبل ها را با این سوال که چگونه می توانم افراد را شاد کنم؟ طراحی کرده ام. در نتیجه هر کدام از این مبل ها یک پیام عاطفی خاص را منتقل می کند.
شب عروسیه، آخره شبه ، خیلی سر و صدا هست. میگن عروس رفته تو اتاق لباسهاشو عوض کنه هر چی منتظر شدن برنگشته، در را هم قفل کرده. داماد سروسیمه پشت در راه میره داره از نگرانی و ناراحتی دیوونه می شه. مامان بابای دختره پشت در داد میزنند: مریم ،
روزی مرد کوری روی پله های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود. روی تابلو نوشته بود: من کور هستم لطفا کمک کنید. روزنامه نگارخلاقی از کنار او میگذشت نگاهی به او انداخت فقط چند سکه در داخل کلاه بود. او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اینکه از مرد کور اجازه بگیرد تابلوی او را برداشت آن را برگرداند و اعلان دیگری روی آن نوشت و تابلو را کنار پای او گذاشت و آنجا را ترک کرد.
عصر آنروز روزنامه نگار به آن محل برگشت و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است. مرد کور از صدای قدمهای او، خبرنگار را شناخت و خواست اگر او همان کسی است که آن تابلو را نوشته بگوید، که بر روی آن چه نوشته است؟ روزنامه نگار جواب داد: چیز خاص و مهمی نبود، من فقط نوشته شما را به شکل دیگری نوشتم و لبخندی زد و به راه خود ادامه داد.
مرد کور هیچوقت ندانست که او چه نوشته است، ولی روی تابلوی او نوشته شده بود: امروز بهار است، ولی من نمیتوانم آنرا ببینم.
پیرمردی صبح زود از خانه اش بیرون آمد.پیاده رو در دست تعمیر بود به همین خاطر در خیابان شروع به راه رفتن کرد که ناگهان یک ماشین به او زد.مرد به زمین افتاد.مردم دورش جمع شدند واو را به بیمارستان رساندند. پس از پانسمان زخم ها، پرستاران به او گفتند که آماده عکسبرداری از استخوان بشود.پیرمرد در فکر فرو رفت.سپس بلند شد ولنگ لنگان به سمت در رفت و در همان حال گفت:"که عجله دارد ونیازی به عکسبرداری نیست" پرستاران سعی در قانع کردن او داشتند ولی موفق نشدند.برای همین از او دلیل عجله اش را پرسیدند. پیر مرد گفت:" زنم در خانه سالمندان است.من هر صبح به آنجا میروم وصبحانه را با او میخورم.نمیخواهم دیر شود!" پرستاری به او گفت:" شما نگران نباشید ما به او خبر میدهیم. که امروز دیرتر میرسید." پیرمرد جواب داد:"متاسفم.او بیماری فراموشی دارد ومتوجه چیزی نخواهد شد وحتی مرا هم نمیشناسد." پرستارها با تعجب پرسیدند: پس چرا هر روز صبح برای صرف صبحانه پیش او میروید در حالی که شما را نمیشناسد؟"پیر مرد با صدای غمگین وآرام گفت:" اما من که او را مي شناسم